Διαβάστε εδώ ένα εξαιρετικό κείμενο του Νίκου Σμυρναίου, συντάκτη του περιοδικού, καθηγητή πανεπιστημίου στη Γαλλία και ερευνητή των Μέσων.

Advertisements

Be the POST-Media

Απρίλιος 6, 2009

post-er-media

Περιοδικό χωρίς διαφημίσεις: δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο!

Σημαντική σημείωση για ένα -όχι συνειδητό- λάθος μας: Το POST-Media δεν είναι το μόνο περιοδικό στη χώρα ΧΩΡΙΣ διαφημίσεις. Υπάρχουν κι άλλες πάρα πολύ αξιόλογες εκδόσεις και περιοδικά ΧΩΡΙΣ διαφημίσεις, για τα οποία είναι δύσκολο να ενημερωθείς ότι υπάρχουν, κι άλλο τόσο δύσκολο να τα βρεις σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία.

Προχθές στις 4.15 τα ξημερώματα, ένας νέος 26 χρόνων έχασε τη ζωή του προσκρούοντας σε διαφημιστική πινακίδα στην οδό Κοκκινοπούλου, στο Γουδί. Ως γνωστόν ησυντριπτική πλειοψηφία των διαφημιστικών πινακίδων στην Ελλάδα έχουν κριθεί παράνομες, με βάση τις αποφάσεις 909 και 910/07 του Συμβουλίου της Επικρατείας. Δυστυχώς όμως εξακολουθούν να ρυπαίνουν προκλητικά τους δημόσιους χώρους μας και να συνιστούν ένα μεγάλο δημόσιο κίνδυνο. Πόσα θύματα άραγε πρέπει να θρηνήσουμε για να δούμε να καθαρίζει το τοπίο απ’ αυτή την καταφανή παρανομία;

post-2-exofΠρος την απαγόρευση, την αποξήλωση και την οικειοποίηση της υπαίθριας διαφήμισης.

Στο αφιέρωμα που φιλοξενείται στο δεύτερο τεύχος του POST-Media γίνεται μια προσπάθεια ορισμού ενός πλαισίου συζήτησης γύρω απ’ το φλέγον, αλλά εν πολλοίς αποσιωπημένο, ζήτημα των διαφημιστικών πινακίδων. Οι διαφημιστικές πινακίδες στην Ελλάδα διέπονται από ένα καθεστώς σιωπηρής συναίνεσης μεταξύ δημόσιας διοίκησης και επιχειρήσεων, το οποίο αμφισβητείται κατά καιρούς από πολίτες που έχουν χάσει συγγενικά τους πρόσωπα σε τροχαία δυστυχήματα. Τα μεγάλα Μέσα της χώρας -με αξαίρεση την Καθημερινή, το ΣΚΑΙ, τη ΝΕΤ, τον τοπικό Τύπο, κι ενίοτε την Ελευθεροτυπία και ΤΑ ΝΕΑ- προσφέρουν ασυλία στους ιδιοκτήτες των υπαίθριων πινακίδων, κρύβοντας το θέμα απ’ τη δημόσια ατζέντα. Ομοίως, τα πολιτικά κόμματα προτιμούν να απέχουν απ’ τη συζήτηση, μιας και είναι τα ίδια συνένοχα στην αυθαιρεσία της υπαίθριας διαφήμισης, αφού θέλουν κατά την περίοδο των εκλογών, κι όχι μόνο, να επωφελούνται απ’ την καταναγκαστική μορφή διαφήμισης, που είναι τα billboard. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

post-2-exof

«Μια οργισμένη άποψη για τα γεγονότα»: o Rowan Thorpe εξοργίζεται με τους κάθε λογής θερμοκέφαλους του Δεκέμβρη του ‘08.

«Κόκα-Κόλα και ευεξία» : Ο Σήφης Αργυράκης αναρωτιέται γιατί η Κόκα-Κόλα υποστηρίζει προγράμματα για την υγεία και την ευεξία του πληθυσμού.

«Η μαμά ξέρει ποιό είναι το καλύτερο για ’σένα»: Η Κατερίνα Τσάκου συνειδητοποιεί ποιός κακομαθαίνει τους νέους άνδρες αυτής της χώρας.

«Σάκος του μποξ» : Η G700 περιγράφει και προτείνει λύσεις για τα εργασιακά προβλήματα των νέων.

«Ντιβιντί Κοντρόλ» : Ο Old-boy γράφει για τη σχέση αλήθειας-ψεύδους στην ελληνική τηλεόραση.

«Ο Σάμσα ανορεκτικός» : Η Δήμητρα Μήτκα με αφετηρία έναν ήρωα του Κάφκα, αναλύει το δίπολο ανορεξίας βουλιμίας.

«Ανοιχτή επιστολή» : Ο Πάνος Κάλαρης απευθύνεται στον Πρωθυπουργό με αφορμή το ΠΙΚΠΑ της Βούλας και τα επιχειρηματικά σχέδια για αυτό.

«Ένας Μπάνκσυ δε φέρνει την άνοιξη»: Η Niemandsrose στέλνει ανταπόκριση από το Λονδίνο της αστυνομοκρατίας.

«Κρατική Διαφήμιση, το Μεγάλο Φαγοπότι» : Ο Θανάσης Αντωνίου γράφει για τις συναλλαγές που γίνονται με πρόσχημα τη διαφήμιση του δημοσίου.

«facebook.com: Μετέωροι στον ιστό της κοινωνικής δικτύωσης»: Η Γεωργία Οικονομοπούλου αποκαλύπτει τους κινδύνους που βρίσκονται στα ψιλά γράμματα της νέας φρενίτιδας που ονομάζεται facebook.

«Στις ταινίες καταστροφής ο πρόεδρος είναι πάντα μαύρος»: Ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης διαπιστώνει ότι το «χρώμα» δεν αλλάζει το κυρίαρχο αμερικανικό δόγμα.

«Υπόθεση λερωμένα χέρια: νομιμοποιώντας τη διαφθορά στην Ελλάδα»: Ο Μανώλης Ανδριωτάκης γράφει για την ελληνικού τύπου διαφθορά με αφετηρία το σκάνδαλο της Siemens.

«Αφιέρωμα στις διαφημιστικές πινακίδες: Το α-νομικό καθεστώς των διαφημιστικών πινακίδων»: Ο Κώστας Ονισένκο εξετάζει το θέμα των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων απ’ την νομική του πλευρά.

«Πινακίδες πολιτικής βούλησης» : Ο Μιχάλης Γουδής ερευνά την υπόθεση των διαφημιστικών πινακίδων στη Θεσσαλονίκη.

«Διαλύοντας την πόλη»: Ο Σταύρος Μυλωνάς γράφει για την αλοίωση της φύσης του δημόσιου χώρου και του αστικού περιβάλλοντος.

«Σάο Πάολο: Απελευθερωμένη πόλη»: Η Κωνσταντίνα Σταθοπούλου γράφει για την πόλη που ξήλωσε τις διαφημιστικές πινακίδες δια νόμου.

«Ο Σαρκοζύ και τα ΜΜΕ»: Ο Νίκος Σμυρναίος αποκαλύπτει τη στενή σχέση του Γάλλου Προέδρου με την τέταρτη εξουσία.

«Αρκετά!»: Η Ιωάννα Μοσχονά γράφει για το βιβλίο του John Naish, “Enough”.

Και ακόμα: πρωτότυπες εικονογραφήσεις, ειδικά φτιαγμένες για το Post-Media / Photo-Essay του Σάκη Στριτσίδη / Post-Media ART: TRADE MARKS του Μανώλη Ανδριωτάκη.

Το Postmedia είναι ένα περιοδικό, μια επιθεώρηση ανεξάρτητης δημοσιογραφίας που θα εστιάσει στα Μέσα, στην Τέχνη και την Πολιτική, στην κοινωνία και την κατανάλωση μέσα από ένα κριτικό πρίσμα που θα αναδεικνύει προτάσεις καθώς και καθετί άξιο, που θα μπορούσε να προταθεί ως διέξοδος απ’ την πολυεπίπεδη σημερινή κρίση. Το PostMedia θα μιλήσει για τα Μέσα και την Πολιτική, μέσα απ’ την Τέχνη, και θα μιλήσει για την Τέχνη και την Πολιτική, μέσα απ’ τα Media. Το περιοδικό αυτό είναι ένα πείραμα τόσο στη μορφή όσο και στο περιεχόμενό του, το οποίο σκοπεύει ταυτόχρονα να είναι ένα παράδειγμα μεταδημοσιογραφίας, κι ένα πεδίο διαλόγου για το Σήμερα. Ένα βιβλιοπεριοδικό (boogazine) που θα επιχειρήσει να επιστρέψει στις ρίζες της δημοσιογραφίας. Μια ανεξάρτητη επιθεώρηση του Παρόντος. Και μαζί: ένας χώρος ελεύθερος από διαφημίσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στο πρώτο τεύχος του POST-Media φιλοξενούμε ένα αφιέρωμα στο Δωρεάν Τύπο. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε το εισαγωγικό κείμενό του με τίτλο «Δωρεάν Ψευδαισθήσεις».

Σ΄ έναν κόσμο που όλα πωλούνται και αγοράζονται, το δωρεάν έχει τιμή. Και το κόστος του πληρώνεται φυσικά απ’ τον καταναλωτή.

Για τα κανάλια που παρακολουθείς στην τηλεόραση πληρώνεις μόνο το τέλος της ΕΡΤ στο λογαρισμό της ΔΕΗ. Τα ιδιωτικά κανάλια σου προσφέρονται δωρεάν. Το ίδιο και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Το ίδιο και οι ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο. Το ίδιο και μερικά έντυπα κι εφημερίδες. Τί συμβαίνει;
Μια διαφήμιση μας πληροφορεί ότι «τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν». Είναι όντως έτσι;
Γιατί ακόμα πρέπει να πληρώνουμε τα υπόλοιπα προϊόντα κι όχι την ενημέρωσή μας; Γιατί η δουλειά του δημοσιογράφου να δίνεται στο κοινό δωρεάν; Άραγε με αυτό τον τρόπο δεν υποβαθμίζεται στη συνείδηση του κόσμου ο ίδιος ο δημοσιογράφος και οι εργασίες του; Πώς θα εμπιστευθεί ο αναγνώστης, ο θεατής, ο ακροατής, ένα δημοσιογραφικό κείμενο όταν γνωρίζει πώς ίσως και να είναι προϊόν υποβολής; Πώς θα ανακτηθεί η χαμένη αξιοπιστία του Τύπου, όταν τα πάντα είναι πλέον είναι συναλλαγή; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Καλές γιορτές!

Δεκέμβριος 19, 2008

newsletter1

Post-Media 1

Post-Media 1

Το πρώτο τεύχος του περιοδικού κυκλοφορεί σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία. Αναζητήστε το!

Post-media, τεύχος 1

Περιεχόμενα

* «Η πραγματικότητα του παραμυθιού»: ο OLD BOY εξηγεί γιατί η διαφήμιση δε μπορεί να γίνει Τέχνη.

* «Όλοι πελάτες» : ο Μανώλης Ανδριωτάκης σημειώνει πώς έχουμε μεταρέψει σχεδόν όλες τις σχέσεις μας σε πελατειακές.

* « Πολεμική ανταπόκριση»: η Niemandsrose στέλνει μια ανταπόκριση από το καταναλωτικό μέτωπο του Λονδίνου..

* «Ένας απλός υπάλληλος τραπεζίτης»: ο Πάνος Κάλαρης αποκαλύπτει ένα απλό κόλπο των τραπεζών για να αποφεύγουν την οργή των πελατών τους.

* « Homo Consumerus»: η G700 αφουγκράζεται ένα διάλογο στο Μετρό κι αναρωτιέται πώς φτάσαμε να γίνουμε χλιδάνεργοι.

* «Mιά γενιά στο σπίτι»: ο Κώστας Ονισένκο γράφει για τους τριαντάρηδες και τη δυσκολία τους να φύγουν απ’ το πατρικό σπίτι.

* «Ημέρα χωρίς Αγορές»: η Κωνσταντίνα Σταθοπούλου υπερασπίζεται την «ημέρα χωρίς αγορές», κι ο Ανδρέας Βάγιας επιχειρεί μια αμφισβήτησή της.

* «Δημόσιος χώρος: Ώρα μηδέν»: ο Μανώλης Ανδριωτάκης γράφει για την οικειοποίηση του δημοσίου χώρου από ιδιωτικές επιχειρήσεις.

* «Πράσινος Καπιταλισμός»: ο Στέφανος Χερουβής αναλύει το μοντέλο του πράσινου καπιταλισμού και της πράσινης ανάπτυξης.

* «Πράσινα Εταιρικά Προσωπεία»: η Γεωργία Οικονομοπούλου αποκαλύπτει την πρακτική πολλών επιχειρήσεων να «πρασινίζουν» την εικόνα και τα προϊόντα τους, εμφανίζοντάς τα όλα οικολογικά.

Αφιέρωμα στο Δωρεάν Τύπο

* «Πόσο ελεύθερος είναι ο free press;»: η Λήδα Τσενέ θέτει μια βάση για την κατανόηση του ρόλου και της δράσης των free press εντύπων στην Ελλάδα..

* «Εσύ είσαι το δώρο»: ο Νίκος Σμυρναίος εξηγεί γιατί η κουλτούρα του δωρεάν κυριαρχεί στο σημερινό Διαδίκτυο.

* «Η κριτική ως συναλλαγή»: η Μέντη Μέγα γράφει για την εμπορευματοποίηση της κριτικής της Τέχνης στα δωρεάν έντυπα.

* «Μισογυνισμός στη Διαφήμιση»: η Δήμητρα Μήτκα γράφει για το σεξισμό και την υποτίμηση της γυναίκας στις σύγχρονες διαφημίσεις..

* «Viral marketing»: ο Παναγιώτης Μενέγος διαπιστώνει τη δύναμη των «ιοβόλων» video του YouTube.

* «Χλωμοί Καταναλωτές- Κεφάτοι Διαφημιστές»: ο Θανάσης Αντωνίου μεταφέρει ειδήσεις απ’ τη διαφημιστική αγορά.

* «Δεν θα ξέρεις ποιός είσαι»: η Ιωάννα Μοσχονά κριτικάρει μια διαφήμση του ΟΠΑΠ.

Κι ακόμα: ειδήσεις, σχόλια, και πρωτότυπες εικόνες.