Το POST-Media ξεκίνησε να λειτουργεί πριν από περίπου ένα χρόνο. Ήταν ένα στοίχημα που έκρινα ότι έπρεπε να κερδίσουμε, αλλά τελικά το χάσαμε. Πριν από περίπου ένα χρόνο, αποφασίσαμε μαζί με τον εκδότη Νίκο Χατζόπουλο να μην ακολουθήσουμε το κυρίαρχο μοντέλο των Media που έχουν ως κύριο έσοδό τους τη διαφήμιση (κρατική και μη), και να παράξουμε ένα έντυπο «καθαρό», πλήρες περιεχομένου και ιδεών που να εστιάζει στα media, την τέχνη και την πολιτική, και να γράφεται από νέους ανθρώπους. Ωστόσο η πραγματικότητα ήταν αμείλικτη. Το περίπτερο, ως μέσο διανομής, δε σήκωσε αυτή την προσπάθεια. Τα άλλα media αγνόησαν επιδεικτικά την προσπάθεια, με ελάχιστες βέβαια εξαιρέσεις. Οι υπαρκτοί και πιστοί αναγνώστες του περιοδικού δε στάθηκαν αρκετοί για να χρηματοδοτήσουν ένα Μέσο που θέλησε να στηριχτεί αποκλειστικά στους αγοραστές του κι όχι σε τρίτους. Σαν αποτέλεσμα, το περιοδικό αδυνάτησε να ορθοποδήσει ουσιαστικά και να λειτουργήσει υγιώς. Κυκλοφορήσαμε τρία τεύχη, πήραμε πρώτο βραβείο σχεδίασης περιοδικού για τη δουλειά του Σάκη Στριτσίδη στο πρώτο τεύχος, διοργανώσαμε δύο πολύ ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις, και το πιο σοβαρό, θίξαμε με τα κείμενά μας, μερικές όψεις της ελληνικής πραγματικότητας, μ’ έναν βαθύ και πρωτότυπο τρόπο. Γνωρίζω θετικά πως τα αφιερώματά μας για το δωρεάν Τύπο, τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, και τα εμπορικά κέντρα, έκαναν μεγάλη αίσθηση. Όμως, η συνέχεια της λειτουργίας του POST-Media θα ήταν ζημιογόνος για όλους, με διάφορους τρόπους. Έτσι, η μόνη λύση που μου απέμεινε, ως βασικού εμπνευστή και συνδημιουργού αυτού του εγχειρήματος, σε συνεργασία πάντα με τον εκδότη, ήταν να διακόψουμε την έκδοση και να αναστείλουμε το τέταρτο τεύχος που είναι έτοιμο, για το μέλλον, που θα έχουν δημιουργηθεί πιθανώς, πιο γόνιμες συνθήκες για την ύπαρξη ενός περιοδικού χωρίς διαφημίσεις.

Σας ευχαριστώ όλους από την καρδιά μου για τη στήριξη και τη συνεργασία κι εύχομαι ό,τι καλύτερο για το μέλλον, με σεβασμό,

Μανώλης Ανδριωτάκης

Ένα πρώτο συμπέρασμα του διαλόγου: η αξία της δημιουργίας ζωντανών παραδειγμάτων.

Το κεντρικό θέμα της συζήτησης «η ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας» τέθηκε τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά. Στη συζήτηση συμμετείχαν ενεργοί πολίτες που προσπαθούν μάταια να ευαισθητοποιήσουν τα Μέσα για μια πιο συνεπή και συστηματική προσέγγιση των παθογενειών που έχουν εντοπίσει.

Μια παρένθεση: στα «συμβάντα», ή αλλιώς event, του facebook, ο κόσμος δείχνει απλά μια γενική διάθεση απέναντι σ’ αυτόν που τον προσκαλεί. Όσοι δηλώνουν not attending δε θα έρθουν σίγουρα, όσοι δηλώνουν maybe attending δε θα έρθουν σίγουρα, αλλά θα ήθελαν, κι όσοι δηλώνουν attending ίσως και να έρθουν, αλλά το πιο πιθανό είναι να μην έρθουν… Μπορεί το facebook να μην είναι τελικά ο ιδανικότερος τρόπος γνωστοποίησης ή συγκέντρωσης ανθρώπων αλλά καταφέρνει να επιφυλάσσει εκπλήξεις: στη συζήτηση παρευρέθηκε ένας πολιτικός, πρώην υπουργός, που κατέθεσε τις εμπειρίες και τις απόψεις του, προκαλώντας το ενδιαφέρον όλων.

Το POST-Media, με το διάλογο και τις συγκεντρώσεις του, κάνει πράξη μια ανεξάρτητη δημοσιογραφία ανοιχτή στις παρεμβάσεις, τις ζυμώσεις και τις αλλαγές. Βεβαίως, έχει τις αδυναμίες και τους περιορισμούς του, αλλά είναι πάντα δεκτικό στις εποικοδομητικές κρίσεις των φίλων του. Είναι ένα στοίχημα, που πότε μοιάζει να κερδίζεται, και πότε να χάνεται. Σε κάθε περίπτωση, η επιβίωσή του είναι πολύ δύσκολη, αλλά όσο στηρίζεται απ’ τους φίλους του, θα παρεμβαίνει στα πράγματα δυναμικά, έστω και μόνο με το Παράδειγμά του.

Για εμάς η φυσική παρουσία, η συνάντηση με τους αναγνώστες και τους συντελεστές μας είναι κάτι ζωτικής σημασίας. Η δημοσιογραφία που ονειρευόμαστε στοχεύει στη συνομιλία. Γι’ αυτό εργαζόμαστε συστηματικά προκειμένου να συναντηθούμε, να δράσουμε, να συζητήσουμε, να αναλύσουμε. Η μετα-δημοσιογραφία του POST-Media είναι μια διαρκής, έντυπη και ζωντανή δράση διαλόγου, έρευνας, ανάλυσης και σύνθεσης που είναι ανοιχτή σε όλους. Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετάσχει, να παρακολουθήσει ή να συνεισφέρει με όποιο τρόπο, είναι από τώρα ευπρόσδεκτος για την επόμενη συνάντησή μας.

Μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη δημοσιογραφία στην Ελλάδα;

Ο Μανώλης Σταυρουλάκης, πατέρας ενός νέου που έχασε τη ζωή του πέφτοντας πάνω σε μια διαφημιστική πινακίδα, ανακαλύπτει στα συρτάρια δημόσιων υπηρεσιών μια βόμβα. Στις 10 Μαρτίου 2009, τα ξημερώματα, μια διαφημιστική πινακίδα ξεκολλά απ’ τη θέση της, και πέφτει στο οδόστρωμα της Αττικής Οδού, μέσα στα όρια του Δήμου Παιανίας. Από τύχη η πινακίδα δεν καταλήγει σε διερχόμενο αυτοκίνητο. Από τύχη δεν θρηνούμε σήμερα κάποιο θύμα. Χρειάζεται να περάσουν 2 και πλέον μήνες, μέχρι η Αττική Οδός Α.Ε., να στείλει μια επιστολή στην Περιφέρεια Αττικής, το Δήμο Παιανίας, το ΥΠΕΧΩΔΕ, την εισαγγελία του Αρείου Πάγου, την Τροχαία Αττικής Οδού, το αστυνομικό τμήμα Παιανίας, το Συνήγορο του Πολίτη και τις Αττικές Διαδρομές, ζητώντας την αποξήλωση των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων κατά μήκος της Αττικής Οδού. Με αφορμή το γεγονός αυτό, η Αττική Οδός Α.Ε. ζητά την άμεση απομάκρυνση των διαφημιστικών πινακίδων που βρίσκονται κατά μήκος της Αττικής Οδού, εκτός του Κυρίου Έργου Παραχώρησης της Αττικής Οδού (ήτοι εκτός της περίφραξης του αυτοκινητοδρόμου), οι οποίες δεν τηρούν τις προβλεπόμενες από την κείμενη νομοθεσία (άρθρο 11 του Ισχύοντος Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας Ν. 2696/1999 ως τροποποιήθηκε με τους Ν.3534/2007 και 3542/2007 καθώς και του Ν.2946/2001 περί υπαίθριων διαφημίσεων ως τροποποιήθηκε δυνάμει του Ν.3212/2003) αποστάσεις από τους οδικούς άξονες των κλάδων του αυτοκινητόδρομου και ως εκ τούτου είναι παράνομες. Συγκεκριμένα η εταιρεία αναφέρει: δεδομένου του επείγοντος χαρακτήρα του θέματος, λόγω του ότι η ύπαρξη των παράνομα τοποθετημένων διαφημιστικών πινακίδων συνιστά απειλή για την ασφάλεια της κυκλοφορίας των χρηστών της Αττικής Οδού, παρακαλείστε όπως προβείτε στις αναγκαίες ενέργειες για την άμεση απομάκρυνση των διαφημίσεων που βρίσκονται εντός των ορίων του Δήμου σας (…)

Στο ίδιο έγγραφο η Αττική Οδός Α.Ε. επισημαίνει ότι από τύχη δεν υπήρξε τραυματισμός από την κατάπτωση της παρανόμως τοποθετημένης πλησίον της Αττικής Οδού διαφημιστικής πινακίδας της εταιρίας Master.

Μέχρι χθες υπήρχε ο κίνδυνος να πέσουμε επάνω σε κάποια παράνομη διαφημιστική πινακίδα. Σήμερα υπάρχει ο κίνδυνος να πέσει η πινακίδα επάνω μας…

Κυκλοφορεί το 3ο τεύχος του POST-Media
Πρώτο Βραβείο Σχεδίασης Περιοδικού ΕΒΓΕ 2009

Στο καινούργιο ανανεωμένο τρίτο τεύχος του ανεξάρτητου περιοδικού POST-Media θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε ένα πλήθος κειμένων χωρίς την παρεμβολή διαφημίσεων.

Η Γεωργία Οικονομοπούλου παίρνει την πρώτη αποκλειστική συνέντευξη απ’ τον ψυχολόγο Oliver James. Ο βρετανός συγγραφέας του βιβλίου Affluenza υποστηρίζει ότι εδώ και καιρό έχει προσβάλλει τον αναπτυγμένο κόσμο μια επιδημία, με πολύ περισσότερα θύματα από εκείνα της γρίπης των χοίρων. Η επιδημία αυτή οφείλεται στον Ιό της Αφθονίας, ονομάζεται Αφθονίτιδα, και διαβρώνει την ψυχή των πολιτών κάνοντάς τους μηχανές που αναζητούν το χρήμα, τα καταναλωτικά αγαθά και τη φήμη. Στο βωμό του έχειν ο πολιτισμός μας έχει θυσιάσει το είναι…

Ο Μανώλης Ανδριωτάκης γράφει μια παραβολή για την εξιδανίκευση και τη θεοποίηση του Διαδικτύου.

Στο περιοδικό φιλοξενείται ένα εκτενές αφιέρωμα στα Εμπορικά Κέντρα που τείνουν να γίνουν κυρίαρχο κατασκευαστικό κι επιχειρηματικό μοντέλο ανάπτυξης του εγχώριου εμπορίου. Ο γιγαντισμός και η αλματώδης αύξηση των εμπορικών κέντρων αναλύεται από πολλές σκοπιές, με σκοπό τον ορισμό μερικών βασικών παραμέτρων του θέματος. Θα γίνει όλη η Ελλάδα ένα Mall;

Ο Θανάσης Αντωνίου αναζητά τις αιτίες πίσω απ’ την εμμονή του δήμου να χτίσει μαζί με το νέο γήπεδο του Πανιωνίου κι ένα σύγχρονο εμπορικό κέντρο.

Ο Ανδρέας Βάγιας περιγράφει το σίριαλ με το γήπεδο του Παναθηναϊκού.

Η Μέντη Μέγα παρατηρεί το γιγαντισμό που κυριαρχεί στον πολιτισμό μας.

Η Σοφία Αγγελοπούλου εξηγεί πως η διαφήμιση έχει διαβρώσει τη μουσική.

Ο Νίκος Σμυρναίος παρουσιάζει κριτικά όλα τα μείζονα διακυβεύματα της Wikipedia.

Ο Γαβριήλ Φιλιππόπουλος βλέπει ότι το ποδόσφαιρο έχει γίνει ένα λαοφιλές όχημα για την προώθηση προϊόντων.

Η Γεωργία Μοσχονά αναλύει τη σχέση των νεοελλήνων με τα σύμβολα.

Στο φάκελο για τα Media, παρουσιάζονται μερικές πτυχές της πολυδιάστατης κρίσης τους. Η Ελένη-Ρεβέκκα Στάιου γράφει για την ενημεροδιασκέδαση, ο Αλέξης Καζαντζίδης για την πρωτοκαθεδρία των εμπορικών τμημάτων στις εφημερίδες, και ο Σήφης Αργυράκης εξηγεί γιατί πρέπει να τελιεώνουμε με τις δημοσκοπήσεις.

Μαζί: κριτικές διαφημίσεων, ειδήσεις και σχόλια απ’ την Ελλάδα και τον κόσμο.

Πρωτότυπες εικονογραφήσεις από νέους γραφίστες και εικαστικούς.

+ Photo-Essay του Σάκη Στριτσίδη και POST-MediART του Δημήτρη Θεοδόση

*Το POST-Media και ο γραφίστας Σάκης Στριτσίδης έλαβαν πρόσφατα το Πρώτο βραβείο σχεδίασης περιοδικού ΕΒΓΕ 2009. Επίσης ο Κώστας Χαϊδαλής έλαβε έπαινο για την εικονογράφησή του σε άρθρο του πρώτου τεύχους του περιοδικού.

Ένα Μέσο που πρώτα πωλείται στους διαφημιστές και τις επιχειρήσεις κι έπειτα προσφέρεται δωρεάν στους αναγνώστες ή τους καταναλωτές περιεχομένου γενικά, είναι ένα Μέσο που έχει ως προτεραιότητά του τα συμφέροντα των πελατών και χρηματοδοτών του. Εμείς επιλέξαμε να λογοδοτούμε στους αναγνώστες μας κι όχι στις διαφημιζόμενες επιχειρήσεις. Το αν θα αντέξουμε είναι φυσικά ένα μεγάλο ερωτηματικό. Πίσω απ’ το περιοδικό υπάρχει ένας μόνο ο χρηματοδότης, οι εκδόσεις Οξύ. Κανένα κόμμα, καμία οργάνωση, κανένας κρυφός χρηματοδότης.

Ακούω κάποιους να υπερασπίζονται το μοντέλο της διαφημίσης ως ένα διαφανές μέσο χρηματοδότησης του Τύπου κι αναρωτιέμαι πόσο εύκολα μπορούμε να αποπροσανατολίζουμε τη συζήτηση. Επειδή θέλουμε πάση θυσία να εκπέμπουμε, να δημοσιεύουμε, να έχουμε δημόσιο βήμα, αποδεχόμαστε το στρεβλό μοντέλο καθαγιάζοντάς το μάλιστα, αφού πρώτα το αντιπαραβάλλουμε σ’ ένα χειρότερο μοντέλο. Δηλαδή: λέμε πώς η διαφήμιση είναι διαφανής τρόπος χρηματοδότησης του Τύπου σε αντίθεση με τη χρηματοδότηση από ένα κόμμα ή κάποιο ίδρυμα, πρόσωπο κ.λπ. Έτσι, αφήνουμε τη διαφήμιση να κάνει ανεξέλεγκτα ό,τι θέλει. Να ορίζει το περιεχόμενο, να διανέμεται στους πιο υποτακτικούς, να προβάλλει όλο και πιο παράλογες απαιτήσεις, να θολώνει τα νερά, να φτιάχνει «γραμμή», να εκβιάζει και να μεταμορφώνεται τελικά στο Ιερό Τέρας για το οποίο κανείς δεν τολμά να μιλά. Η απόδειξη αυτής της στρέβλωσης είναι καταφανής: κανείς στα μεγάλα Μέσα δεν τολμά να ασκήσει κριτική στη διαφήμιση και κατ’ επέκταση στους μεγάλους διαφημιζόμενους. Μόνο σποραδικά στο Διαδίκτυο μπορεί κάποιος να δει συστηματική κριτική εταιρειών και διαφημίσεων. Υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις, δημοσιογράφων που κάνουν τη δουλειά τους αγνοώντας τις πιέσεις των εμπορικών τμημάτων που επιμένουν να επιβάλλουν ασυλίες σε διαφημιζόμενους.

Το POST-Media θέλει να αποτελέσει ένα παράδειγμα. Θέλει η τιμή του να είναι χαμηλότερη απ’ την αξία του, γι’ αυτό και θα επιχειρεί πάντα να υπερασπίζεται τις αρχές της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Ο Τύπος πρέπει να έχει Τιμή, αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να έχει Αξία. Πρέπει να λογοδοτεί στους αναγνώστες του, σ’ εκείνους δηλαδή στους οποίους ουσιαστικά απευθύνεται κι όχι στους ενδιάμεσους ή τους κάθε λογής χρηματοδότες του.